A
Vrije tribune
B.S.P.
P.V.V.
Aalsterse woordvoerders te Brussel
Kruislicht
Uw woord
2 - 3-2-1978 - De Voorpost
de redaktie heeft het recht deze teksten in te korten.
PLAN SPITAELS,
WELDRA TOEGEPAST
TE AALST
Het tewerkstellingsplan van onze
socialistische Minister van Ar
beid. kortweg het Plan Spitaels
genoemd, zal weldra zijn vruchten
afwerpen in Aalst, inderdaad, de
projekten die de Stad Aalst en het
OCMW heeft uitgewerkt in het
kader van dit Plan worden op dit
ogenblik onderzocht op het Kabi
net van Minister Spitaels. Er werd
ons verzekerd dat deze projekten
prioriteir zullen onderzocht wor
den vermits de werkloosheidspro
blemen in het Aalsterse zich bij
zonder scherp stellen.
OCMW-Plannen
O.C.M.W.-voorzitter Martin
VAN DER SPEETEN wil met de
projecten van het OCMW vooral
de gezinnen, ouderlingen en hulp
behoevenden tegemoet komen.
Hij vroeg de toelating om een be
langrijk aantal schoonmaaksters te
mogen aanwerven voor de huis
hulp in gezinnen, bij bejaarden en
hulpbehoevenden. Later komen
daar nog een aantal vakmensen bij
die kleine karweien moeten op
knappen bij hulpbehoevenden.
De Stadsplannen
Alle stadsprojecten op een rij zet
ten (er zijn er tot hiertoe niet min
der dan 34 klaargekomen) zou ons
zeker te ver voeren.
Alvast kunnen we stellen dat de
socialistische partij en onze socia
listische schepenen MONSIEUR
en Hooghuys er een punt van eer
van gemaakt hebben om zo snel
mogelijk klaar te komen met be-"
langrijke projekten teneinde zowat
250 hoger gediplomeerden (uni-
versitairen, maatschappelijke
werkers, regenten, technische in
genieurs), bedienden en arbeiders
aan het werk te kunnen stellen.
Dank zij de dynamische aanpak
van het College van Burgemeester
en Schepenen onder voorzitter
schap van de Burgemeester konden
de projecten zeer snel ingediend
worden Rond maart of april ver
wachten we de start van de eerste
projecten.
De projecten zelf hebben betrek
king op de personeelsopleiding en
de organisatie van de stadsdien
sten. de verkeersveiligheid in de
stad, het parkeerprobleem, de op
vang van de jeugdproblemen, de
brandbeveiliging, de bedrijfsvoor
lichting, het beter onderhoud van
de stadsgebouwen, scholen,
schouwburg, de sportanimatie,
een onthaal - en vormingscentrum
voor jonge werkzoekenden, de
herstelling van de voetpaden in de
ganse stad, de organisatie van 'n
kinderopvangdienst van 7u *s
morgens tot 22u. 's Avonds over
't ganse grondgebied van de stad,
betere zorg voor de begraafplaat
sen, de strijd tegen de vereenza
ming, zorg voor de minder-
validcn, de vakantiejeugdatcliers,
'n jeugdinfo, de zorg voor 't ste
delijk kunstpatrimonium en het
toerisme, de milieuzorg, de
groenbeplanting. de huisvesting
en de verfraaiingswerken.
Binnen een paar maanden zal al
dus kunnen overgegaan worden
tot de aanwerving van een belang
rijk aantal gediplomeerde en
niet-gediplomeerde werklozen ten
einde de werkloosheid terug te
drukken en een aantal nieuwe op
drachten te kunnen aanpakken
Martin Hutsebaut
Pol. Sec. BSP
PARLEMENTAIRE
POLITIEKER
Er was een tijd dat de groep
van ambitieuze mannen en
vrouwen die men de politici
pleegi te noemen in ons ar
rondissement, door ieder
een zeer hooggeacht wer
den.
Van deze mensen, in wie de
bevolking door hun stem
hei ven rouwen hadden ge
kregen, werd verwacht dat
zij zich lotaal zouden inzet-
■en, zowel voor de nationale
als arrondissementele poli
tiek; om zich slechts te
mengen in plaatselijke be
stuursaangelegenheden op
verzoek van de bestuurders.
Wie de aciiviteiten van onze
senatoren en kamerleden
een beetje opvolgt, kan al
spoedig een onderscheid
maken tussen de sterken en
de zwakken, de stillen en de
nerveuzen, de werkers en de
profiteurs, vooral sedert de
jongste wetgevende verkie-
zinaen.
Van de laatste categorie
hebben wij een prachtig
staaltje van ongeëvenaard
«boerenbedrog» gekregen.
Degenen die dachten dat de
mandaiarissen zich op an
dere terreinen nuttiger kon
den maken dan zich over te
leveren aan de praktijken
van een bekrompen dorps
mentaliteit, zijn tot de te
genovergesteld visie geko
men.
Het is al gebeurd dat in ons
arrondissement een manda
taris, levens burgemeester
en lid van het parlement,
zich bezondigde aan het
«misbruiken» van zijn man
daten. Hij zou aan alle pen
sioendossiers van zijn
dorpsgenoten een spoedige
oplossing geven.
Helaas...nu gaat men al
veel verder.
Een Minister, al of niet ge
wild, laat toe aan één zijner
partijgenoten kamerleden,
informatie door te spelen in
persoonlijke financiële
aangelegenheden. Deze
«voldoeningen» worden dan
door het Kamerlid aan be
trokkenen medegedeeld, al
hoewel deze laatsten op het
Kamerlid geen beroep heb
ben gedaan. Wat men de
mandataris kwalijk neemt
is, dat hij op die manier
pluimen op zijn hoed
steekt, die daar helemaal
niei thuis horen!
Meer daarover in een vol
gend artikel, indien achter
dergelijke «enggeestige
dorpspolitiek» geen punt
wordt gezet.
R...S...
De Teloorgang van ons Arron
dissement
Deze week hebben de zes kamer
leden van ons arrondissement het
spreekgestoelte beklommen om de
noodklok te luiden over de schan
dalige verwaarlozing van onze
streek, en dit naar aanleiding van
de nakende sluiting van UNALIT
te G'bergen. De oppervlakkige
toeschouwer van het politieke spel
denkt misschien: «Zij zijn toch in
de weer. onze verkozenen.» De
kritische waarnemer, die weet dat
dezelfde affaire verleden week in
de senaat haar beslag heeft gehad,
moet zich wel afvragen of het nu
werkelijk nodig is dat over één en
kel probleem welgeteld tien par
lementairen op de tribune het
woord voeren?
Dit soort interpellaties, en meteen
ook het tweekamerstelsel dat in
herhaling valt, kunnen in vraag
worden gesteld. Kunnen wij voor
de toekomst niet afspreken dat ten
hoogste één verkozene per partij
hetzelfde probleem behandelt? Op
die manier zouden wij de open
lijke konkurrentiestrijd tussen
verkozenen van een zelfde partij
wat beter voor het publiek kunnen
verborgen houden. Gedurende
mijn interpellatie heb ik mij even
eens beklaagd over de schrome
lijke achterstelling van ons arron
dissement, maar tevens heb ik
onze manier van doen in het par
lement bekritizeerd. In het raam
van de herwaardering van ons
mandaat heb ik voorgesteld te bre
ken met de traditie en uit te kijken
naar andere aktiemiddelen om
onze schandalig verwaarloosde
streek te revalideren. Ik heb mij
ook verheugd over de revolutio
naire staatshervorming die wij
kortelings in de kamer zullen be
spreken en goedkeuren. In het
nieuwe federale België zal het niet
meer mogelijk zijn dat de kamer
de herkouwer is van de senaat en
omgekeerd. Ik stel voor dat de zes
senatoren en de zes kamerleden
van ons arrondissement, boven
alle partijgrenzen heen, blok vor
men om op een doeltreffende ma
nier de regering te benaderen en de
passende maatregelen af te dwin
gen. Ik ben ervan overtuigd dat die
methode betere rezultaten zal af
werpen dan wanneer wij nu, elk
voor zichzelf, een refrein zingen
van een klaaglied over de teloor
gang van onze streek.
JAN CAUDRON
Kamerlid
De pot verwijt de ketel...
FDF-minister Leon Defosset krijgt
ervan langs. En met reden. Er is de
aankoop van een kasteel van hon
derd miljoen mee gemoeid, maar
daar blijft geen enkel verontwaar
digd aanklager lang bij stilstaan.
want er is vooral de poging, en in
elk geval het voornemen, om ne
genhonderd politieke vriendjes in
de postdiensten binnen te loodsen,
nog vóór de uitslagen bekend zijn
van een officieel examen waaraan
8.500 kandidaten hebben deelge
nomen!
Om direkt te onderstrepen in wat
onze kommentaar en ons protest
met die van de vele anderen zal
verschillen, zullen we maar on
middellijk zeggen dat we de over
grote meerderheid van de schan
daalroepers hypokrieten noemen,
of simpelweg schijnheiligaards.
Zouden we er soms aan denken
Defosset te verdedigen of zijn on
gehoord optreden goed te praten?
Geen haar op ons hoofd! Maar wat
maakt de meeste anderen zo
driest?
Er is één blad - en dan nog wel
precies dat door wie de kat de bel
werd aangebonden dat het heel
goed verwoordt: «Men zegt ons
tenslotte dat alle partijen en alle
ministers politieke benoemingen
doen, en dat is ongetwijfeld juist.
Meestal echter gebeuren deze be
noemingen toch nog met een ze
kere pudeur en in overleg, zodat
een evenwicht wordt bewaard. In
de openbare diensten waken o.m.
de vakbonden over dit evenwicht.
Zulke politieke dossérin
gen spelen zich toch meestal af in
het grensgebied van wat nog door
de beugel kan».
Zozo, waar ligt de grens van de
pudeur of bedeesdheid of hoe men
het ook wil noemen? Welk over
leg? Welk evenwicht? Wie bepaalt
die? Moeten we enkele schan
daaltjes uit het jongste verleden
opsommen? Wat noemen agenten
van openbare diensten blauwe of
andere passeports? En worden de
jongens die normaal langs het Vast
Wervingssekretariaat hun examen
afleggen dan niet bedrogen? En
waarom moet iemand tot de poli
tieke knieval gedwongen worden
en volstaan zijn kennis en be
voegdheid niet? En is het niet zo,
dat bijvoorbeeld mensen uit het
onderwijs met zekerheid weten dat
zij er zonder politieke kruiwagen
nooit komen?
Het geeft inderdaad te bedenken,
dat ministers dit alles als normaal
gaan beschouwen en zelfs gaan
denken dat het nog erger mag. Is
het soms niet zo, dat het enige
verschil bij Defosset er in bestaat
dat hij gemeend heeft dat hij het de
vakbonden en zijn politieke tegen
strevers brutaal in het aangezicht
mocht gooien, om bij zijn kiezers
als nog harder en nog méér on
vervaard over te komen?
Dat ze hem maar eens goed op zijn
nummer zetten, monsieur Defos
set, maar dat er om de duivel ook
eens wat dieper over nagedacht
wordt! Inbegrepen ook over het
feit dat hetzelfde op alle geledin
gen gebeurt.. Of is het moreel be
keken minder erg op gemeentelijk
vlak? Minder talrijk? Maak eens
een sommetje van wat het worden
kan met de toepassing van het
plan-Spitaels voor het geheel van
alle gemeenten in het land? En stel
u maar de vraag of meneer de
schepen ook maar een sekonde zal
aarzelen, voor dochtertje of ko
zijntje of politiek vriendje te doen.
wat hij reeds bij het plaatsen van
jobstudenten heeft gedaan?
Sommigen willen het roer om
gooien, schreef iemand. Tot wan
neer ze zelf op flinke schaal het
zelfde kunnen doen? Wie herin
nert zich in onze stad niet de kies-
beloften van de Volksunie omtrent
een Gemeentelijk Vast Wervings
sekretariaat? Wat is er van in huis
gekomen eens dat ze mee aan de
pot zat?
Dat de stropers allerhande die zich
nu tot jachtwachters willen op
werpen en die beter dan wie ook
weten hoe de vork aan de steel zit,
dat liever in konkretc potdichte
wetteksten vastleggen.
Zonder de traditionele Belgische
achterdeurtjes!
Ray DE SMET
Het is niet volledig hetzelfde, maar het trekt wel wat op het verhaal
van het klooster waar het reglement gebood dat slechts éénmaal per
jaar, één enkele broeder het woord mocht nemen om één enkele zin
uit te spreken. Dat was telkens na het nieuwjaarssouper en zo kon
het dat de jongst aangekomen pater tw intig jaar moest w achten om
zijn woordje te zeggen. Het eerste jaar vond Franciscus de soep
nogal zout en toen hij dat zei sloot de gemeenschap zich wel aan bij
zijn mening alhoewel ze wat ontgoocheld was om de weinig ophef
makende inhoud van de uitspraak. Maar goed, de boodschap was
■orde in de orde- en niemand morde. Tot Leo het jaar daarop aan de
beurt was. Ook hij had het over het zoutgehalte van de soep hetgeen
een nieuwe domper was op het stille feest en het toch wel vrolijke
gezang van lepels en vorken in het kleigebakken servies. Van pater
Urbanus van wie de geleerde uitspraken altijd geschiedenis maak
ten, werd meer verwacht. Grote spanning op nieuwjaarsavond en
hoopvol afwachten op een zaligmakend gezegde. De koekoek hikte
twaalf keer dat het middernacht was toen broeder Urbanus zijn
kloostergenoten toesprak: «'t Wordt tijd dat jullie eerfsAwer wat
anders gaan praten dan over de soep!» 't Wordt eentonig!»
Als we dit verhaal nu vergelijken met wat onze Aalsterse parlemen-
tui«* verleden maand in de kamer zegden is dat wel wat bij het haar
getrokken. Het is dus geen ongezouten waarheid, maar sommige
ingrediënten zijn dezelfde.. We hebben het over de debatten rond de
sluiting van Unal te Geraardsbergen.
In januari zijn onze vier parlementa
riërs (volksvertegenwoordigers Diane
D'haeseleer, Ghis Willems, Mare
Gallc en Jan Caudron) niet stilletjes
blijven toekijken.
BOETE VOOR BOUWERS
Ghis Willems haalde op 9 januari de
kolom «fiscalilé» in de Libre Belgique
met zijn parlementaire vraag over de
boete die wordt opgelegd aan de bou
wers van huizen die een te geringe
aangifte zouden gedaan hebben. De
boete, zo zegt de volksvertegenwoor
diger wordt vastgesteld zonder reke
ning te houden met het bedrag van de
nog uit te voeien werken en zonder
rekening te houden met de waarde die
de administratie toekent aan het werk
dat door de eigenaar zelf wordt uitge
voerd eiV of door derden kosteloos
wordt verricht.
Op die wijze worden de eigenaars, die
de verdienste hebben eigenhandig
meegewerkt te hebben aan de oprich
ting van hun huis, met een te zware
boete bestraft in vergelijking met de,
huiseigenaars die voor alle uitge
voerde werken fakturen kunnen voor
leggen.
Vraag aan de Minister is of de onder
richtingen niet gemilderd kunnen wor
den ten voordele van de zelf-bouwers,
namelijk door toe te laten dat, bij de
berekening van het bedrag der boete in
geval van te lage aangifte, wél reke
ning zou gehouden worden met de nog
uitb te voeren werken en met de zelf
uitgevoerde werken
Kort gezegd heeft de minister geant
woord dat de heffing van de aanvul
lende en de opgelopen geldboete al
leen betrekking hebben op de diensten
geleverd door aannemers. Dus, -dat er
geen verschil van maatstaf is ten aan
zien van een ontoereikende maatstaf
van heffing vastgesteld voor het werk
in onroerende staat betreffende een
gebouw dat door aannemers of gcdeel-
tcl ijk door de eigenaar zelf en gedeelte
lijk door aannemers is opgericht».
WITTE REFLEKTOREN
OP STUURSTANG
EN SPATBORD
Mevrouw Diane D'haeseleer sprak de
minister van Verkeerswezen aan
i.v.m. de vele vragen omtrent de juiste
en wettelijke plaatsing van de witte
reflckloren die nu sedert 1 januari ver
plicht op elke fiets moeten staan. En
dit, omwille van een onduidelijk des
betreffend artikel in het verkcersre-
element.
De Minister:
-Het verkeersreglement geeft in zijn
artikel 82 alleen enkele algemene
voorschriften omtrent de plaatsing van
deze witte reflector
Aldus moet de reflector vooraan staan,
geen enkel deel van het voertuig mag
de doelmatigheid ervan verminderen,
hij moet altijd duidelijk zichtbaar zijn
en goed uitkomen, hij mag geen drie
hoekige vorm hebben en hij moet vast
zijn aangebracht in een vlak. loodrecht
op de lengteas van hel voertuig.
Gelet op de diversiteit van de be
staande fictsmodellen was het niet
mogelijk verder in detail te bepalen
DE INDUSTRIËLE AFTA
KELING IN ONZE STREEK
GAATVERDER
Geen Aalstenaar is ongevoelig
voor de krachtige tegenslag die
onze streekgenoten uit Ge-
raadsbergen treft voor de slui
ting. voor de helft, van de Union
Allumettière te Geraardsber
gen. Het «stekjesfabriek» zal
verder zijn lucifers produceren
maar geen vezelplaten meer.
Feitelijk zal de lucifersafdeling
binnen weinige jaren ook herleid
worden tot een heel klein
fabriekje. Het is het einde van
wat vele jaren lang het grootste
bedrijf uit ons arrondissement
was. De streek van Geraardsber
gen is werkelijk beklagenswaar
dig.
Het is niet noodzakelijk flagrant
wanbeheer van de directie die
oorzaak is van de sluiting en het
is te gemakkelijk maar ook te
weinig realistisch om zo te
oordelen. Wel kan een gebrek
aan initiatief aangeklaagd wor
den om tijdig meer gedifferen
tieerde produktie op het getouw
te zetten. En dat is dan ook
werkelijk de fout die op de
leiding van die eenmaal zo
belangrijke industrie rust. Eer
lijkheidshalve moet er aan
toegevoegd worden dat de voort
gebrachte produkten, lucifers en
vezelplaten, op het einde van
hun loopbaan zijn. De lucifer is
50 jaar oud; nu er minder
gerookt wordt en de kachels
afgeschaft wor
den. is het verbruik steeds
dalend. Het zal nog verminde
ren. Het is opvallend dat vuur in
de loop van het dertigjarig
bestaan van de vezelplaten tot
geen verdeling van dit banaal
produkt gekomen is. Maar
gedane zaken nemen geen keer:
nog een fabriek is gesloten, de
industrieniveauverlaging van
ons arrondissement drukt zich
nog eens duidelijk uit.
Voor de parlementairen uit het
arrondissement die zonder on
derscheid het woord genomen
hebben in Kamer en Senaat,
wacht nu een nieuwe opdracht:
motor zijn van een denk- en
planninggroep (projectgroep,
zegde staatssecretaris Eyskens)
om tot gezamenlijk initiatief te
komen.
De geschenken zullen niet meer
van buitenaf komen. Alles hangt
af van onze eigen creativiteit en
onze samenhorigheid.
GHIS WILLEMS
waar juist vooraan en op welke hoogte
die witte reflector moet worden aange
bracht.
Het lijkt mij echter evident dat de
meest aangewezen plaats de onbe
weegbare stang van het frame onder
het stuur is. maar indien dit om prakti
sche of technische redenen niet moge
lijk is. kan deze reflector ook op een
andere plaats, b.v. op de stuurstang of
het spatbord, aangebracht worden -
GRONDWATER EN
BESTAANSMINIMUM
Volksvertegenwoordiger Jan Caudron
stelde een schriftelijke vraag aan de
minister van Volksgezondheid i.v.m.
dc wet van 7.8.1974 tot instellen van
het recht op een bestaansminimum.
Hij wees op het feit dat het bestaans
minimum KAN geweigerd worden in
dien betrokkene verzuimt bestaans
middelen aan te geven waarvan hij het
bestaan kent. Dat leidt tot dubbelzin
nige interpretatiemogelijkheden door
de OCMW's. In de kommissie van
Volksgezondheid hield Jan Caudron
een toespraak over het probleem van
de bescherming van het grondwater
tegen de grote bedreiging door de ma-
zouttanken die bij tienduizenden onder
de grond liggen. Mazout maakt door
middel van een lek in de tank het
grondwater ondrinkbaar. Hij stelt we
gens bepaalde sluipende gevaren de
vraag of het ogenblik niet aangebroken
is om strenge kontrolemaatregelcn in
te voeren en de verplichting op te leg
gen bovengronds te stokeren.
UNAL TE
GERERAARDSBERGEN
Diane D'haeseleer. Mare Galle en Jan
Caudron interpelleerden op het einde
van de maand over dc sluiting van
Unal te Geraardsbergen en de moge
lijkheid tot rekonversie.
Mare Gallc richtte zich tot de staatssc-
kretaris van Streekekonomie en
merkte bij het bekijken van het dossier
van dit bedrijf op dat een groot aantal
gebreken als eindresultaat een nieuwe
verslechtering van de toestand van de
arbeidende bevolking in dit gebied
hadden.
De problemen van Unal zijn al langer
bekend, merkt hij op. Zij kwamen al
aan hellicht sinds 1965 toen de aftake
ling van dit -mooie bedrijf» begon
eerst door het verplaatsen van een deel
van dc aktivitciten naar het buitenland,
later door de inschakeling van het be
drijf in een multinationale onderne
ming waarvan het bedrijfsbeleid niet in
de hand kon worden gehouden. Spre
ker vraagt een koherent sociaal-
ekonomisch ontwikkelingsplan voor
de streek Geraardsbergen.
Als zesde wellicht omdat het arron
dissement Aalst maar zes volksverte
genwoordigers telt, zegt ze stapte
Diane D'haeseleer in dc rij van de in-
terpcllanten Zij roept dc politici op
om samen, buiten alle partijpolitieke
en ideologische tegenstellingen, sa
men een groep te vormen om de regio
nale problemen samen te onderzoeken
en tot een oplossing trachten te komen
Zij onderstreept dat de sluiting van de
fabrikageafdeiing van houtvezclpla-
ten van het bedrijf Unal voor het eko-
nomisch en sociaal zwaar getroffen
Geraardsbergen 'n verdere aftakeling
is van dc plaatselijke werkgelegen
heid.
Mevrouw D'haeseleer:
-De staatssekretaris voor Begroting,
de heer Eyskens, beloofde in de Senaat
een prioritaire behandeling van inves
teringsdossiers voor dc streek van Ge
raardsbergen. Dit is een prijzenswaar
dige belofte, ware het niet dat ge
zien het economisch dieptepunt en dc
ongelooflijk slechte verkeersinfra-
struktuur van de streek het momen
teel weinig waarschijnlijk lijkt dat een
nieuwe nijverheid kan aangetrokken
worden -
KRITIEK OP SISTEEM
VAN INTERPELLATIES
Later kwam ook Jan Caudron aan de
beurt betreffende deze zaak. Zijn niet
van pittigheid gespeende toespraak
nemen wc hier uitzonderlijk integraal
Jan Caudron
Als zoveelste spreker in dit debat,
overduidelijk de achterstelling van
streek van Geraardsbergen heeft aaijWL
getoond, heb ik het spreekgestoelft hf
beklommen niet alleen om mij
sluiten bij de jammerklachten v;
achtbare kollega's uit mijn arTondiff
sement, maar vooral om het sisteew"'
nuari
landt
Igblii
iJdeon
miljo
[rcld I
helft
trek
i dergelijke interpellaties in vraag jfenHt
stellen. op tl'
Als nieuwkomer in deze kamer, die ij
de volksmond smalend de -praattaT
rak» genoemd wordt, stel ik mij df
vraag of hel nu werkelijk niet andej
kan met dit soort interpellaties.
In een tijdspanne van negen dagef
hebben wij hier in dit parlement n
ten meemaken dat tien verkozenen di
volks zich verplicht voelen te ir
leren naar aanleiding van de
nomen sluiting van Unalit i
raardsbergen Inderdaad, verlede
week dinsdag 24 januari werd dotj
vier senatoren uit de streek ovi
zelfde onderwerp gesproken en
den zij het antwoord van staatsst
ris Eyskens. Dat wij vandaag n
kamerleden identiek dezelfde
moeten opwarmen, vind ik net iets vi
het goede te veel.
Of menen wij kamerleden misschiel
dat staatssekretaris Eyskens ons e
ander antwoord zal verstrekken dan ij
de senaat?
Ik weet wel waar hel paard gebondé
ligt. Wij politiekers vrezende rcaktiJ
van ons publiek dat in de kranten lee
dat volksvertegenwoordiger X en s
nator Y zijn streek heeft verdedigd d
dat parlementair Z zijn mond ni
open gedaan!!
Op gevaar af dit odium op mij te ladejl
wil ik hier pleiten voor de herwaarde
ring van ons parlementair mandaat
wil ik het voorstel doen om nu eens tf
breken met de traditie en naar anc
aktiemiddelen uit te kijken om onzd
inderdaad schandalig verwaarflcx
streek, te revalideren.
Ik verheug mij over de revolutionair!
staatshervorming die wij kortelings i g
deze kamer zullen bespreken en goeL.||e
keuren. In het vernieuwde federal-,.
België zal het inderdaad niet meer moe
gelijk zijn dat dc senaat de herkouwi'®'9£
is van de kamer of omgekeerd. Het
Deze kritische beschouwingen mogaQep
niet gezien worden als een blaam aamet
het adres van mijn achtbare kollegalCVF
maar eerder als een poging, ter gele
genheid van de aan gang zijnde staat»
hervorming, om ons mandaat te hei
waarderen en het tanende geloof i
onze parlementaire demokratic waKorl
nieuw leven in te blazen». ipnq
Renë Dc W.tt>een
Jas
Een brug naar
de Filippijnen
Zondag vieren wij Karnaval en,
als geboren of getogen Aalste-
naars, delen wij broederlijk, drie
dagen lang, de uitgelaten vreugde
van mensen die hun dagelijks
masker laten vallen achter hun
«visojc». Drie dagen waarin alle
slagbomen ophalen tussen standen
en zuilen, om als één dolle groep
door de stad te draaien, met mu
ziekkorpsen en praalwagens, met
vuile jeanetten en pientere majo-
rctten, met stromen bieren gouden
ajuinen.
Maar over heel die uitbarsting van
levensroes heen blijft toch heel
wat leed over onze aarde hangen:
leed van mensen die honger lijden
in de ontwikkelingslanden, van
mensen die verdrukt worden onder
totalitaire regimes, van zieken die
ineenkrimpen van de pijn, van
vluchtelingen in barakkenkam
pen, van gevangenen achter tra
lies. van uiteengereten gezinnen,
van gastarbeiders die hun land om
den brode moesten verlaten.
Daarom volgt voor ons, christe
nen, na Karnaval, een veertig-
daagse van broederlijk delen met
het leed van onze medemensen: de
vasten.
Vroeger was de vasten een tijd van
harde training, tijdens dewelke dc
christenen de riem toesnoerden en
zich allerlei geneugten ontzegden,
in een poging om geestelijk (en
lichamelijk?) fit te blijven. Wij
dachten toen aan Christus die veer
tig dagen en nachten vastte in dc
woestijn, vooraleer aan Zijn le
vensopdracht te beginnen. Dc
Evangelisten stippen aan dat Hij
daar door de duivel op de proef
werd gesteld, zoals elk van ons. op
elk ogenblik van zijn leven maar
vooral op dat van zijn levenskeus,
voor de keus staal van eigenbelang
of van Gods belang, van eigen
liefde of van liefde tot de naaste:
rijkdom, roem en macht? of men
selijkheid. nederigheid en broe
derlijkheid? «Een mens leeft niet
van brood alleen, hij leeft ook van
elk woord dat God tot hem
spreekt- (Mt.. 4 4). -Stel dc
Heer, uw God. niet op de proef»
(Ml.. 4 7). «Kniel voor de Heer.
uw God, en dien Hem alleen»
(Mt.. 4 10).
Thans is de vastentijd, voor ons.
christenen, niet enkel een tijd van
«in-door-training-, maar vooral
van broederlijk delen, meer bii-
zonder met de Derde Wereld: wij
willen ons bezit, onze macht en
onze sympathie en genegenheid
delen met alle mensen over de hele
wereld, en allereerst met de ongc-
lukkigsten. Om dat concreet tot
uiting te brengen, heeft dc dekenij
Aalst ook dit jaar op zich geno
men, een welbepaald ontwikke
lingsproject te financieren, nl. de
bouw van 'n brug over 'n berg
rivier in het noorden van de Fi
lippijnen, waar verschillende dor
pen thans afgezonderd worden
zodra het water te sterk stijgt.
Wellicht lijkt dit project ons te po
ver als poging om ons bezit, onze
macht en onze sympathie met die
mensen te delen. Het dwingt ons
ten slotte maar tot een geldelijke
bijdrage die alle machtsverhou
dingen onaangetast laat en die
slechts evenredig zal zijn met het
vleugje sympathie dat wij voor die
onbekende Filippijnen, duizenden
kilometers hier vandaan, kunnen
voelen. Zouden wij als christenen
niet meer durf moeten opbrengen
om op te komen voor een nieuwe
wereld van broederlijkheid, ge
lijkheid en vrijheid onder alle
mensen, niet zozeer in de geest
van de Franse revolutie dan wel in
de geest van Christus, die ons al
len oproept om als kinderen Gods
te handelen?
8-ja
verh
kwa
Raa
eert
Dat is inderdaad zo, en dat is od°n9
wat christenen doen in Filipptjwe€
nen, in Zuid-Amerika en in zoveltme^
andere landen. Maar dat mag geeime(
uitvlucht zijn om, ondertussen'^®
ons bezit niet te delen met al wi(njst
onze hulp nodig heeft. ^an
Daarom doet'de dekenij Aalst ccf ®'n(
beroep op alle mensen van goedi d®z
wil die willen bijdragen tot de fi ^®r
nanciering van dat project. En zi'ro^
rekent inzonderheid op de christe v0"1
nen die, vanuit hun geloof in dtsch
verrezen Heer en in dc eeuwig s'ac
hcidswaarde van elke mens. hut de
vasten willen opvatten als een tij( vo°
van herbronning en van zelfonl P'ai
hechting om des te beter Godt (Z01
droom hier op aarde te verwezen! Grc
lijken 0N
Denken wij daaraan terwijl wi
mee Karnaval vieren en houden
wij voor na die dagen voldoend* Op
levensvreugde over (en geld., anh
om broederlijk en zusterlijk te de- hiai
len met onze medemensen in de just
Filippijnen. der
Dank bij voorbaat! digt
J. de A. hiet
keu
1 Er I
taa
Onze landbouwers: parias in Groot-Aalst? nei
Het initiatief van het jaar van het
dorp is biezonder prachtig, maar
men schijnt een belangrijke faktor
hiervan te vergeten. Deze is: welk
dorp zou er zonder zijn landbou
wers bestaan hebben? Wat blijkt er
nu? Na een jaar fuzic blijkt dat
steeds een bepaalde kategorie
mensen (zogezegd) vergeten wor
den Deze kategorie mensen be
staande uit onze hop-, land- en
tuinbouwers worden hier in
Groot-Aalst totaal genegeerd. Dit
spruit voort uit het feit dat de ver
antwoordelijke schepen op aange
drongen'tot de samenstelling van
de adviesraad voor de hop-, land
en tuinbouw. Het is echter duide
lijk dat men in Aalst liever feest
viert dan zich om het lot van de
hop-, land- en tuinbouwers te be
kommeren, want de adviesraad
voor feestelijkheden, welke ook
onder het beheer van de schepen
van ekonomischc expansie, hop-,
land- en tuinbouw, en midden
stand staat, was één der eersten die
in werking was.
Hoogstwaarschijnlijk zal men nu
op enig pozitief rczultaat dienen te
wachten tot de naweeën van de
karnaval vieringen volledig vcr-j
dwenen zijn. Laat ons dus hopen
dat na anderhalf jaar de problemen
van hop-, land- en tuinbouwers uit
dc vergeethoek zullen gehaald
worden
ANDRE SEGERS
WERKTEN MEE AAN DIT NUMMER:
ALGEMEEN NIEUWS:
Dolf Boel, Peter Dauwe, Mon De Gendt, André De Groeve, René De Witte,
Roger D'Hondt, Lieve Haverals, Erich Van der EistWilly Hostens,
Wilfried Lissens.
FOTO'S EN TEKENINGEN:
Patrick Kieckens, Eddy Lamin, Jan Muylaert, Jan Strickx
SPORT:
Mare Marcel, Gilbert De Pauw, André De Wit, Eric Van Aerschot, Jef Van
Hove, Beno Van Winckel
REDAKTIE:
Roel Van de Plas
