Folkdriedaagse in 't Fabrieksken:
onverschilligheid weer troef!
Liliane De Smet: sfeervolle kunst
PEDILUX
ZAKENLUI
KERKSTRAAT 18,
AALST
«UW WERK ZIJN UW ZAKEN»
VLIEGTUIGBILJETTEN (IATA-LID)
TREIN en/of BOOTBILJETTEN
Op zakenreis met eigen wagen?
Geen probleem!
Wij zorgen voor een vlugge en goed gesitueerde hotelreservatie!
VTB-ZAKENREIZEN
Kerkstraat 12
9300 AALST Tel. 053-70.17.27 en 053-70.20.66
GEEFT MEER KOMFORT r$f)
AAN UW VOETEN
Schoenen in verschillende L" i
breedten /""li -Lj
Voetverzorging r*
Steunzolen l
Orthopedisch maatwerk V J
Spataderkousen
Erkend door alle Mutualiteiten 16/32/25/001
16/40/25302
Telefoon 053-21.59.23
Wij echter zorgen graag voor een keurige, stipte en vlugge afhandeling van uw zakenreizen.
De 'grote zaal' van 't Fabrieksken leek inderdaad wel weer erg
groot, vrijdagavond laatstleden. Het zou de openingsavond
worden van het folkweekend, georganiseerd door C.S.V. 't
Fabrieksken. Hoewel twee der grootste namen uit het heden
daagse folkgebeuren op het programma stonden bleek eens
te meer uit het «overgrote sukses» die deze folkdriedaagse
mocht genieten, welk hopeloos misverstand nog steeds in
omloop is wat betreft het fenomeen folk. Wellicht getuigt het
ook van de «goede smaak» en het niveau van rijpheid waar
mee het Aalsterse publiek begiftigd is. Indien de Freudiaanse
theorieën hierop toepasselijk waren, zou men zonder enig
voorbehoud mogen gewagen van het 'anale stadium'. Niet
temin werd het voor de aanwezige fijnproevers een erg
smaakvol banket: op het menu stonden achtereenvolgens
Dave Evans, Nico Dobben en Wizz Jones die met ingang van
vrijdag elk een avond kregen toegewezen.
i mager CSV-publiek (JM)
Dave Evans viel de eer te beurt
het folkweekend te openen.
Daar velen het wellicht nuttiger
achtten, ergens in één of ander
duister hoekje te gaan zitten
keuvelen over de existentiële
intersubjektiviteit, hun kat of
hond, en daar er geen zichzelf
tot mythe verheven
symfonisch-lyrische rock
groep, noch één of andere
half-idiote punkgroep op het
programma stonden werd het
wel wat lang wachten op het
publiek dat, zoals later op de
avond bleek, toch niet kwam
opdagen. Dave Evans liet het
zijn koude kleren niet raken en
met wat vertraging betrad hij
dan toch het podium. De afwe
zigen hadden ongelijk dit
wordt, wat Aalst dan betreft, stil-
aa een gemeenplaats
want Evans gaf één der sterk
ste optredens ten beste dat de
Aalsterse muziekliefhebbers
(n)ooit hebben mogen aan
schouwen. De weinige mensen
die er waren kunnen getuigen!
We kregen één der meest in
drukwekkende instrumentalis
ten te zien, die daarenboven,
naar we konden horen, be
schikt over een erg mooie,
krachtige en vaste stem. Een
sterke, lyrische gitaarbegelei
ding bij grillig-vloeiende melo
dieën, en teksten die vooral ei
gen ervaringen verhaalden, zo
«Keep me from the cold», «The
words in between» (titelsong 1°
LP), «Beauty Queen», «How do
you like your freedom», of de
natuurelementen en de invloed
ervan op de mens, w.o. «Spring
Fever». Het enthousiaste, vijf-
tienkoppige publiek werd door
een erg sympathieke Evans be
loond met een bisnummer, het
grappige «You're not so hot».
De volgende dag we schrij
ven zaterdag verliep het
hele gebeuren wel enigszins
anders dan de vorige: in het als
naar gewoonte (op zaterdaga
vond dan toch) volgelopen ka-
fee, zou deze avond opgevro
lijkt worden door de sinds vier
jaar in Engeland wonende Ne
derlander Nico Dobben. Het
repertoire bestond vooral uit
bluesnummertjes, Neder
landse en Drentse muziek. Mu
zikaal stond het allemaal niet
zo erg op peil, doch het was wel
plezant en sfeervol.
Zondagavond leek wel de her
haling van vrijdagavond, zij het
•dan dat de Engelse folkgitarist
Wizz Jones de avond zou ver
zorgen. Een al even geringe
opkomst deed de organisato
ren ertoe besluiten het optre
den van de grote zaal naar het
kafee te verplaatsen.
En met Wizz Jones werd het
publiek nogmaals muzikaal ten
zeerste verwend: vingervlugge
ken buiten: een groepsten
toonstelling in Dido te Erpe.
Doordat Liliane toen nog niet
alleen wenste tentoon te stel
len, volgden nog groepsten
toonstellingen waaronder de
voor haar voornaamste op een
zolder te Schoonaarde.
Daar torende Ernest Sacré bo
ven iedereen uit: hij bracht pit
toreske hoekjes, maar even
eens grote, mooie ruikers
bloemen. Hiervan genoot onze
kunstenares met volle teugen.
Zij maakte kennis met de schil
der en leerde veel technische
details: vroeger was zij té braaf
en té minutieus Sacré leerde
haar meer durf in haar werken
te steken.
Vanaf 1972 kreeg Liliane meer
durf en begon ze individueel te
eksposeren in Bonheide, Her-
dersem, Lebbeke, ja zelfs jaar
lijks in 't Apostelken. Telkens
toont zij de toeschouwer haar
persoonlijke voorkeur voor de
fijne toets, een bijna schroom
vallig beroeren van de materie.
Vrij zeldzaam zijn dan ook haar
schilderijen waarop met een
palet een stevige laag verf werd
gezet. De bedoeling hiervan is
meer reliëf aan het werk te ge
ven of om een bepaald detail te
beklemtonen. Altijd en in al
haar werken is er een zekere
sfeer aanwezig: nooit merkt
men enige uitbundigheid, maar
steeds een «echte» weergave
van de natuur in al de jaargetij
den. Nergens stoort de mens
door zijn aanwezigheid.
De kleuren worden nooit heftig,
ze zijn eerder bezadigd. Ze ge
ven aan het werk een intimiteit,
Ondergaande zon (EDV)
"im s; jvj -ir- "i
De Voorpost - 17-11-1978 - 11
In de Hoogstraat nummer 11 weet elke Aalstenaar de galerij
van mevrouw Jaspaert. Zij stelde tot vorig jaar haar deurem
open ter gelegenheid van de braderij in deze straat. Onder
tussen heeft Liliane De Smet een zij-ingang laten aanbouwen,
zodat zij haar galerij dagelijks kan openstellen voor het pu
bliek.
Wij waren er nog niet^eweest en de nieuwsgierigheid heeft
de bovenhand gekregen, zodat we eens op verkenning gin
gen. Aanleiding hiertoe was de komende tentoonstelling die
mevrouw Jaspaert van heden tot 29 november in het Apostel
ken zal houden.
Wij waren niet weinig verbaasd
toen we dra merkten dat deze
kunstenares in haar uitgebreid
oeuvre, zowat alle paden be
wandelt die in het bereik vallen
van haar penseel en haar verf.
Zij schildert zowel bloemstuk
ken, als landschappen, stille
vens en marines. Eigenaardig
genoeg kopieert Liliane De
Smet ook oude meesters:er
valt meer dan één Breugel te
bewonderen...
Alles begon in de vroege kin
derjaren Liliane was een leer
ling aan de Gijzegemse huma
niora Als interne leerling kreeg
zij tijdens de weekends een
kans om «bijlessen» te volgen.
De bedoeling hiervan was een
voudigweg de internen de kans
te geven hun vrije uren om te
zetten in werkelijke vrijetijds
besteding en kreativiteit. Li-
iane aarzelde lang: zou ze nu
lessen vioolspelen of een kur-
sus schilderen volgen? Toch
koos ze de laatste oplossing.
Onder de leiding van (de nog
steeds hoog-gewaardeerde)
zuster Marie-Paule, zette juf
frouw De Smet de eerste kleu
ren op doek. Als jong kind te
kende zij graag en nu zou ze
zich eens kunnen uitleven. Li
liane kon toen nog niet ver
moeden dat, wat in die jaren
slechts een hobby was. later
een belangrijke rol jp haar le
ven zou spelen.
Twee jaar lang was ze gelukkig
met haar schilderwerk In 1949
verhuisde ze echter naar de
Aalsterse Dames van Maria,
omdat ze in Gijzegem geen ho
ger humaniora kon volgen. Het
schildergerei verdween in een
kast: thuis werkte ze niet meer
verder...
In 1956 trad de kunstenares in
het huwelijk met landbouwin
genieur Frans Jaspaert. Het
jonge echtpaar ging zich te
Bonheiden vestigen, waar ze
gelukkig leefden. In het begin
altans... In 1962 overleed haar
echtgenoot (die toen 31 jaar
oud was) aan keelkanker. De
jonge vrouw moest weer naar
haar ouderhuis te Schoonaar
de. Om in haar onderhoud en
dit van haar drie kinderen te
kunnen voorzien werkte zij vier
lange jaren voor een verzeke
ringsmaatschappij. In 1966
kocht zij het huis in de Hoog
straat dat ze nu nog bewoont.
Maar het werd al vlug teveel:
Liliane geraakte overspannen!
Haar huisdokter, die het wel en
wee van deze familie op de
voet gevolgd had, wist een op
lossing. Hij vroeg of Liliane
geen artistieke hobby kon of
die de waarde ervan nog ver
hoogt.
Zeer dekoratief en rijk aan kleu
ren zijn een aantal mini-
werkjes. Deze schilderijtjes van
ongeveer 15 centimeter vier
kant, tonen ons een mooi se
reen landschapje of een prettig
bloemstukje. Deze werkjes zijn
waardevolle pareltjes, doordat
de kunstenares enorm veel
zorg besteed heeft aan de de
tails...
Een apart facet van haar talent,
toont Liliane De Smet in haar
reprodukties van oude
Vlaamse en Hollandse mees
ters. Ongetwijfeld vragen deze
werken van haar enorm veel
inspanningen. Tot in het klein
ste detail worden deze doeken
weergegeven. Ook de kleur-
weergave is opvallend ge
trouw: op deze doeken wordt
de verf zeer dun uitgestreken.
Hierdoor bewijst Liliane tech
nisch zeer bekwaam te zijn...
Deze technische perfektie
streeft zij echter na in al haar
Landschappen, stillevens en
bloemstukken getuigen van
een intense romantiek.
Altijd is het sfeervolle aanwe
zig. Al haar doeken streven
naar een technische perfektie.
Wat betekent het schilderen nu
voor deze kunstenares?
In de eerste plaats heeft deze
zinvolle vrijetijdsbesteding voor
Liliane een terapeutische
waarde. Op haar doeken ver-
uitwendigt zij haar innerlijk ge
voelsleven. Zo korrespondeert
haar eerder donker kleurenpa
let met een soort aangeboren
weemoed.
Verder is er ook de materiële
kant van de zaak: zij beoefent
de schilderkunst ten dele als
broodwinning, omdat ze hier
door mede in haar levenson
derhoud en dit van haar drie
kinderen voorziet.
Een feit is dat Liliane De Smet,
mevrouw Jaspaert, in stilte een
oeuvre opbouwt, dat de stern-
wenste te beoefenen. Dit was
de zweepslag: de kunstenares
diepte haar gerief uit de kast op
en., begon met volle goesting
te schilderen. Kennissen en
vrienden zorgden voor de no
dige aanmoedigingen en dron
gen erop aan zich te laten in
schrijven in de Akademie. In
1967 offerde de kunstenares
zich op om vier dagen per week
op de schoolbanken door te
brengen, weliswaar als vrije
leerling.
Door de akademie kwam ze
een eerste maal met haar wer-
De kunstenares voor een haar geliefkoosde onderwerpen, reprodukties
van Breughel. (EDV)
werken: ook de landschappen
en de stillevens zijn «meester
werken».
De avondlijke zeegezichten
met of zonder visserssloepen,
wekken eveneens een zeer
positieve indruk. Zij getuigen
eveneens van een degelijk
kleurgevoel.
Wij citeren even een kenner die
enkele jaren geleden de vol
gende uitspraak noteerde:
«Haar werk is uitstekend en
wordt gekenmerkt door de
voorkeur voor de fijne toets.
Haar reprodukties van oude
meesters leveren het bewijs
van technische bekwaamheid.
Dave Evans was ook op het Jol/Festival van het CSV. (JM)
bluesnummers van het hoog
ste allooi, waarvan ons vooral
«Happiness was free», het
bijna mystieke «Magical flight»
en het prachtige «Girl from the
north country» (Bob Dylan) bij
bleven, vertolkt door een in den
beginne wat schuchtere, maar
even later toch openbloeiende
gitarist van topklasse. Het
'laaiend enthousiaste' publiek
(enkelen verwarden de bis-
nummers wellicht met een laag
bij de grondse rockmanifesta-
tie, hoewel dient gezegd dat de
artiest zelf er blijkbaar enig ge
noegen in schiep) kon dus met
meer dan voldane verwachtin-
qen huiswaarts keren...
DDT
pel draagt van een eigen per
soonlijkheid.
Wie kennis wil maken met het
knappe werk van deze kunste
nares, kan vanaf heden tot 29
november terecht in het Apos
telken. Toch wensen wij nog
even te herhalen, dat de galerij
De Smet L., Hoogstraat 11, ie
dere dag vrij toegankelijk blijft.
Ook daar kan men (zonder ver
plichtingen) van haar werken
gaan genieten...
