film bij ms mx
Itofclubfilm
Laureatenkonsert van de hoogste noot
SINT-MAARTEN
TE NIEUWERKERKEN
Museum
«Oud hospitaal»
op BRT 2
BEELDHOUWWERK
ALS «KIJKSTUK»
OP BINNENKOER
STADHUIS
Dit konsert gaf blijk van de reële behoeften die in het
huidige muziekleven op de voorgrond moeten komen.
Bij nadere beschouwing van het programma, was het een
verheugende bestatiging dat door toedoen van de direktie,
moderne komposities werden gebracht met het heden
daagse klankidioom.
Het blijkt voor velen een
frisse en misschien zelfs
een benijdende ervaring te
zijn om kennis te kunnen
maken met verschillende
aktuele toondichters.
Het programma begon met
de «Sonata da Camera» een
solide geschreven komposi
tie van de Belgische toon
dichter Guy Duych. Direk-
teur aan de muziekakade-
mie te Ronse. Dir werk werd
gespeeld door de alt saxo-
foniste RosineVan Damme.
Het werd technisch zuiver
geïnterpreteerd met een iets
te strenge sonoriteit. De so
nate in Mi b van J. Haydn is
een imponerende stylisti-
sche konstruktie die door
Ria Bogaert (piano) met
zwier en ragfijne schakerin
gen werd voorgedragen.
De zilveren stadsmedaille
door haar behaald is wel
een aansporing in positieve
richting en beloofd voor de
toekomst.
Bruno Van der Vorst (klari-
KFL.
Op donderdag 23 november e.k. om 20 u in de zaal van het
Sint-Jozefkollege aan de Pontstraat te Aalst, gaat de vijde filmfo
rumfilm door: «The Front van Martin Ritt» naar een scenario van
Walter Bernstein. In de voornaamste rollen van deze 94 minuten
durende film vinden wij Woody Allan, Zero Mostel, Herschel
Bernardi, Michael Murphy en Andrea Marcovicci.
De nu 58-jarige Martin Ritt is iemand die behoort tot de generatie
van Amerikaanse kineasten die ofwel gevormd werden door de
televisie ofwel door Broadway
In 1951 was Martin Ritt een bekende televisie-regisseur en -akteur
Op een dag echter bleven de opdrachten weg. Hij stond op de
'black list', maar een duidelijke beschuldiging bleef uit. Wel was hij
in de jaren dertig lid geweest van de kommunistische partij (uit
reaktie tegen de gebeurtenissen in Spanje) maar ondertussen had
hij deze partij reeds verlaten. Het duurde tot in 1956 alvorens hij
een aanbod kreeg om een 'low-budget-film' te draaien: «A man is
ten feet tail» Sindsdien draaide hij nog een zeventiental films
waaronder «Hombre» (1966), «Sounder» (1972)en «Contrack»
(1974) alvorens hij in 1976 «The Front» regisseerde.
De titel van de film «The Front» betekent: de stroman, dit is een
persoon die ten tijde van de Mac Carthy-kommunistenjacht zijn
naam leende aan een scenarioschrijver wiens naam op de zwarte
lijst voorkwam.
Het verhaal van deze film gaat over Howard Price, een wat gekke,
futloze kassier in een restaurant die als bookmaker links en rechts
wat probeert bij te ver tienen. Eén van zijn vrienden, Alfred Miller,
een bekend scriptschrijver voor de TV, vraagt hem op een keer of
hij een scenario op zijn naam mag insturen. Verdacht van kommu
nistische aktiviteiten mag hij immers niet langer voor de TV werken
Prince die het gegeven nog van verre nögvan nabij kent, wordt op
een bepaald moment door de TV-lui naar de studio uitgenodigd.
Men is er in de wolken, maar er zouden enkele passages moeten
gewijzigd worden Prince trekt zich ondanks zijn handikap flink uit
de slag en staat in een minimum van tijd in de belangstelling. Na
korte tijd treedt hij als stroman op voor drie auteurs Zijn status
verbetert gevoeligen een studio-assistente wordt zelfs op hem
verliefd. Het sukses dat Prince te beurt valt maakt de kommissie die
de betrouwbaarheid van de tv-lui onderzoekt wantrouwig Om
Prince te nekken vragen ze akteur Heckey Brown (op kommunis-
tisch sympathièn betrapt omdat hij omwille van een griet mee
opstapte in een 1-meibetoging) het doen en laten van Prince op de
voet te volgen. Inden hij slaagt zal zijn naam van de zwarte Hjst
verdwijnen Brown aanvaart. Inmiddels nam de assistente ontslag
omdat ze de hypokrisie niet langer kan verdragen. Ze vraagt Prince
mee te werken aan een tijdschrift dat zich tegen de heksenjacht zal
verzetten. Pnnce weigert. Brown die uiteindelijk zijn oneerlijkheid
en schande niet meer aankan pleegt zelfmoord. Princes ogen gaan
open en hij beseft dat wat hij aanvankelijk beschouwde als een leuk
spel, dodelijke ernst blijkt te zijn. Hij geef toe de scripts nooit zelf
geschreven te hebben, maar weigert de namen van de eigenlijke
auteurs te noemen. Prince verliest zijn job en wordt in de boeien
geslagen.
JEUGDFILMS
In de Marcelinoklub vertoont men op zondag 19 november om
14u de film «De wereld van de toekomst», een film die zich
afspeelt in een futuristische stad vol robotten.
In jeugcffiuis Tanu vertoont men op vrijdag 24 november de prach
tige film «Dokter Jlvago».
14 - 17-11-1978 - De Voorpost
In de Voorpost van 6.10.1978 op pagina 17 werd een artikel
afgedrukt onder de titel: «Beeldhouwwerk als «kijkstuk» op
binnenkoer stadhuis». Door een spijtige vergissing, waar
voor wij ons echter niet volledig verantwoordelijk voelen,
werd onder de foto (zie boven) de volgende zinsrede afge
drukt: «De tentoonstelling word gedomineerd door het grote
werk van Paul Van Gijsegem»Terecht ging het hier niet om
een werk van voornoemde kunstenaar maar om een stuk
van Koenraad, in het artikel zelf werd na de ondertitel
Beeldenpark» dezelfde zinsrede aangewend wat uiteraard
dus ook onjuist was Ik wens echter op te merken dat toen ik
deze tentoonstelling bezocht, de naam van de auteur van
het beeld niet aangeduid was.
R.D'H.
De moeilijkheden die Boris Pasternak ondervond toen hem in
1958, twee jaar voor zijn dood, de Nobelprijs voor Literatuur werd
toegekend, hebben in grote mate bijgedragen tot de populariteit
van zijn roman «Dokter Jivago». Het is u waarschijnlijk bekend dat
de schrijver door de sovjetautoriteiten voor een keuze werd ge
steld: In Rusland blijven, of de prijs in ontvangst nemen. Hij verkoos
zijn vaderland
«Dokter Jivago» is niet alleen een film met prachtige muziek, het is
in de eerste plaats een film die verwijst naar een werk van grote
literaire waarde waarin de dichter, tegen de achtergrond van de
grote sociale omwenteling van de 20e eeuw. de individuele erva
ringen volgt van enkele onvergetelijke personages die een tragi
sche idylle beleven.
De filmbewerking van David Lean ons naar een scenario var
Robert Bolt vertelt, is een voorbeeld van eerlijkheid. Ze bereikt eer
merkwaardig evenwicht tussen de vereisten van de zevende kunst
en de eerbied voor een hoogstaand literair werk. De vertolkers
werden met zorg gekozen in overeenstemming met de uit te beel
den personages. Julie Christie. Omar Sharif. Geraldine Chaplin en
de anderen dragen in hoge mate bij tot deze bijzonder geslaagde
uitbeelding van dat genuanceerde en tegelijk spektakulaire drama.
Een film die wij warm aanbevelen.
In Nieuwerkerken kwam Sint Maarten nog echt te paard. Aan
het Station Ede werd hij ongeduldig opgewacht. Vandaar zou
hij immers zijn tocht naar zaal Rio aanvatten. Want daar zat
een zaal vol kinderen hem op te wachten.
De Vlaamse televisie zendt op donderdag 23 november
21.05 uur op het tweede net een programma uit dat kleinere
en middelgrote musea in het daglicht wil stellen. Het pro
gramma kreeg als titel «In de schaduw» mee. Dit keer komt
het «Oud hospitaal» van Aalst aan bod.
Zoals dat voor vele dergelijke musea het geval is, bezit ook
het «Oud Hospitaal» een zeer grote verscheidenheid. Naast
prehistorische vondsten uit de streek biedt het ook Ro
meinse en Gallische keramische objekten, wapenuitrustin
gen uit de middeleeuwen, burgerlijke voorwerpen en toe
gepaste kunst tot in de 19" eeuw. Wat de schilderkunst
betreft wordt vooral de nadruk gelegd op Valerius de Saede-
leer.
Onderweg werd Sint Maarten
uitbundig toegejuicht. Niet
minder verging het hem toen hij
zaal Rio binnenstapte. Een
oorverdovend entoesiasme
maakte zich van de aanwezige
kinderen (én ouderen) mees
ter. S[nt Mark Roelandt en Piet
Arthur Verbecke zaten erg ge
waardeerd in hun rol.
Temeer daar de Sint ook voor
de eerste keer op een paar-
derug zat. Maar hij kon heel
huids naar de hemel terug!
De kinderen hebben in zaal Rio
verder een bijzonder aange
name namiddag doorgemaakt.
Zij genoten intens van het
«Eddy Herman Poppenspel
en lachten luid om de «Gino's
Clowns». Sint Maarten deelde
ook snoep uit aan de kinderen.
Ook daar hadden de inrichters,
de biljartklub «De Hardstam-
pers» voor gezorgd. Maar
daarmee was het helemaal nog
niet afgelopen. Er wachtte ook
nog een tombola met waarde
volle prijzen. Onze pronostiek
luidt, dat Sint Maarten ook vol
gend jaar nog graag naar zaal
Rio zal terugkomen. Zelfs al
heeft hij het erg druk tijdens
deze dagen.
De laureaten van het konseri in de feestzaal van het stadhuis. (SJ)
net) gaf een zeer behoedza
me uitvoering, van het An
dante Appassionata opus 6
van Léon Stehle. Deze toon
dichter was leraar aan het
konservatorium te Brussel,
een zeer begaafde kompo-
nist vol gloedvolle ontboe
zemingen, die veel andere
musici begeesterde.
De werken voor gitaar van
St. Dodigson en J.S. Bach
gespeeld door Steven Van
den Bossche klonken koel,
zeer zwak van sonoriteit en
vol vergissingen. Negatieve
punten die ook toepasselijk
zijn bij Mieke Hendrickx's
voordrachtkunst. Zij wor
stelde in «Iemand stelt de
vraag» van R. Campert blijk
baar met plankenkoorts.
Haar interpretatie was niet
overtuigend en niet door
voeld.
De violiste Hilde Jacob gaf
niet de schitterende uitvoe
ring van de sonate nr. 4 in re
van G.F. Haêndel. Was het
de warme sonoriteit die ont
brak of de technische slor
digheid die ons verrasten?
Romantische of meer mo
derne komposities liggen
haar volgens vroegere be
oordelingen wel beter. De
begeleiding liet ook te wen
sen over!
De «Solo de concours» van
de Franse komponist Henri
Rabaud is een onbetwist
baar zeer goed werk voor
klarinet, vol melodische
rijkdom. William Ruyssinck
gaf er een degelijk techni
sche weergave van, doch de
spontane lyrische charme
ontbrak.
In een studie nr 2 II van de
Braziliaanse komponist
Hector Villa Lobos worden
de eksotische klankkleuren
vooropgesteld, doch de be
koring die moest uitstralen
liep fout bij de gitarist Dan
ny Scheerlinck die ongeveer
hard aanslaat en die soms
vergeet zijn linkervingers
aan te drukken.
De voordracht van Carole
Dejonckheere uit «Lof der
zotheid» van Erasmus is
een veropenbaring. Zelden
hebben voordrachtkunste
naars met faam zulke per-
fekte uitvoeringen gegeven.
De «aria» van «Suzanne» uit
«Le Nozze di Figaro» van W.
A. Mozart gezongen door
Rita Pivon muntte uit door
de uitdrukkingskracht, de
toonzuiverheid en het war
me stémtimbre. Binnenkort
zal deze zangeres opge
merkt worden in de konsert-
zalen.
De «executive suite for per
cussion» en de variaties
voor slaginstrumenten en
piano van de respektievelij-
ke moderne Vlamingen L.
Cauberghs en P. Cahns zijn
spirituele en dieptreffende
bladzijden bedoeld voor op
gelegde stukken bij open
bare wedstrijden aan akade-
miën en konservatoria.
Philippe Sauvagie heeft
door zijn talent bewezen
een waardig kandidaat te
worden voor het bekomen
van een hoge onderschei
ding in de Pro Civitate wed
strijd. Zijn spel is spranke
lend en diepdoordacht.
Beethoven's Trio opus 87 in
C was wel een moeilijke op
dracht voor Rosine Van
Damme-alt saxofoon, Bru
no Van der Vorst klarinet en
Guy Van der Vorst klarinet.
De kombinatie van de in
strumenten die tenslotte
een overschijving zijn van
het originele lijkt niet ge
lukt, omdat de samenhorig
heid, niet geschikt is.
Stylistisch en homogeen
bekeken was het een fijne
voordracht die getuigt van
doorzicht en doorzettings
vermogen in de kamermu
ziekklas.
De uitvoering van het ganse
programma is te waarderen
en was een sukses.
Voorzitter Martin Hutsebaut
loofde de inspanningen
vanwege de direktie, le
raars en leerlingen. Medail
les van de Regering, werden
door de heerschepen Roels
aan de laureaten overhan
digd.
Chris De Looze
Een vrij talrijk opgekomen publiek voor het laureatenkonsert. (SJ)
In O'
band-
bouw
dere
middi
onder
met d
vrije
schor
rend
leder
meer
woor
slent
zich<
kreai
of pi
zich.
verw
tl, ETAIT
UNF. FOIS...
A LEGION
Deze week zijn het vooral de liefhebbers van oorlogsfilmen die
aan hun trekken komen.
In cinema Palace blijft in de Studio de discofilm «Thanks God
it's Friday» een tweede en waarschijnlijk laatste week doorlo-
jjen.
In de grote Benedenzaal van bovengenoemde bioskoop loopt een
nieuwe film «March or die», marcheer of sterf, een film die als
Franse titel «II était une fois. la legion- meekreeg. In de
voornaamste hoofdrol van deze Amerikaanse prent vinden wij
Terrence Hill die voor de held sp>eelt. de film vertelt ons het
verhaal van een legioen dat door talrijke hindernissen moet mar
cheren en allerlei moeilijkheden te overwinnen krijgt in hun trek
naar de vrijheid, naar het leven.
In cinema Feestpaleis eveneens een verlènging. Daar gaan «De
wilde ganzen» hun tweede week in in zaal 1 Eveneens een
boeiende oorlogsfilm. In zaal 2 eveneens een oorlogsfilm, maar
dan een komisch exemplaar: «Le Mille Pattes fait des claquet-
tes», een Franse produktie die als Nederlandse titel «Alles draait
om Venus» meekreeg. De regie is van de hand van Jean Girault en
in de voornaamste hoofdrollen vinden wij Francis Perrin, Roger
Mirmont, Jean-Jacques Moreau en Michel Galabru. De film
«Alles draait om Venus» voert ons terug naar de meidagen van
1943. Tijdens de bezetting heeft maarschalk Goering beslist de
unieke Venus van Milo, die een ereplaats had in het Louvre, te
laten verhuizen naar Berlijn. Drie jonge Parijzenaars, Francois,
Jacques en Henri, ondergedoken bij de S.T.O., komen de zaak te
weten en besluiten het beroemde standbeeld uit de handen van de
vijand te halen.
Het sein om tot deze aktie over te gaan is een boodschap van radio
Londen: «Alles draait om Venus».
En werkelijk, ze slagen erin de Venus uit het Louvre te smokke-
len en ze zijn vastbesloten haar onder te brengen in een kasteel bij
M. de Beaugeney.de oom van Francois. Het wordt een avontuur
lijke reis met tal van incidenten die gelukkig komisch in plaats
van tragisch aflopen. Keer op keer worden zij achtervolgd door
de gendarmes, het leger, en ook de Duitsers die uiteindelijk hun
spoor hadden gevonden. Ze verbergen zich in een gastvrij hotel
letje, krijgen onderdak bij een pastoor en worden verdacht door
de weerstand. Ten langen laatste kunnen zij met een schip naar
Engeland ontsnappen waar zij zich aansluiten bij het Britse leger.
Wat Venus betreft, die is gered, maar bevindt zich nu in handen
van de Engelsen. Hoe men die daar wegkrijgt is misschien stof
voor een andere film.
S.J.
Vorig
meer
De lie
o\erti
brenj!
wil w<
het Si
c
