DROGE PULP
MOTTEN.
de indringer
VAN DE HAK OP DE TAK.
Mannenhanden
DE KOORNBLOEM 30 Okt
Een week lang hebben de ver
tegenwoordigers van de West-
Europese landen en de Verenigde
Staten van Amerika onderhande
lingen gevoerd te Parijs, die voor
de toekomst van Europa en, laten
wij het hopen, ook voor het be
houd van de wereldvrede, van
groot belang zouden kunnen zijn.
Het grote onderwerp van al
deze besprekingen was de opname
van de West-Duitse Bondsrepu
bliek in de schoot van de Atlan
tische Verdedigingsgemeenschap,
het herstel van de West-Duitse
onafhankelijkheid op binnen- en
buitenlands gebied en de verster
king van het Atlantisch Leger door
de toetreding van het nieuw op te
richten Duits nationaal leger.
Als wij het verloop van de be
sprekingen in zijn geheel beschou
wen komen we tot de gevolgtrek
king dat de tegenstand van Frank
rijk tegen alle verwachtingen in
eerder zwak is geweest. Behalve
voor de laatste dag, waarop ern
stige meningsverschillen tot uiting
kwamen tussen de Duitse kanse
lier Adenauer en de Franse eerste-
minister Mendès-France over het
toekomstig statuut van het Saarge-
bied.
Zoals men weet is deze strook
Duitse grond, die dicht bij de Fran
se grens ligt, een sterk ontwikkeld
industriegebied met rijke onder
grond. Ook na de eerste wereld
oorlog heeft Frankrijk dit gebied
jaren en jaren bezet gehouden tot
in 1938, ter gelegenheid van een
volksraadpleging, de Saar terug
aan Duitsland toegekend werd.
Ook na deze oorlog werd het
Saargebied onmiddellijk door
Frankrijk bezet en dit land hoopte
eens te meer de Saar definitief te
kunnen aanhechten.
Het resultaat van de besprekin
gen tussen de twee voornoemde
staatslieden hebben geleid tot het
toekennen van een Europees Sta
tuut aan Saarland.
Vorige Zaterdag ging de kogel
dan eindelijk door de kerk met de
plechtige ondertekening van het
accoord, waardoor amper tien jaar
na de grootste nederlaag uit zijn
geschiedenis, Duitsland weer offi
cieel zijn plaats van grote natie in
de Europese Volkerengemeen
schap inneemt.
We spreken hierbij de hoop en
de verwachting uit dat de Euro
pese landen in 't algemeen beter
dan in het verleden zich onderling
verbonden zullen voelen en, voor
wat Duitsland betreft, dat het na
de herovering van zijn zelfstandig
heid de rol zal vervullen die het
door de natuur aangewezen werd
de dam van de Westerse Bescha
ving tegen de vernielende krach
ten van de Aziatische steppen.
Na veel heen en weer gepraat
is het dan toch tot een accoord
gekomentussenEngeland en Egypte
in verband met de ontruiming van
het Suez-kanaal.
Volgens dit accoord zal Engeland
geleidelijk de kanaalzone ontrui
men. Het zal echter nog 20 maan
den aanlopen alvorens de laatste
Britse soldaat het Egyptisch grond
gebied zal verlaten hebben.
De overeenkomst voorziet verder
dat de Engelse troepen gemachtigd
zullen zijn dit gebied weer te be-
Gezien de grote vraag voor de wintervoorraden hebben we
een partij droge pulp gekocht welke wij bij aankomst van het schip
in zeer voordelige voorwaarden kunnen verkopen.
De landbouwers die voor de winter een voorraad willen
aanleggen hebben er alle belang bij zonder verwijl hun aanvragen
in te dienen of ons te laten weten wat ze denken nodig te hebben.
Bij afname aan het schip dat begin November wordt verwacht
zullen we scherp berekende prijzen kunnen maken zodat de
belanghebbenden alle belang zullen hebben alsdan hun benodigde
pulp af te halen.
zetten bij een gebeurlijke aanval
tegen Turkije of tegen een van de
Arabische landen.
In Engeland is dat accoord op
weinig geestdriftige wijze onthaald
geworden. Wat natuurlijk in zekere
zin te verklaren is, want niemand
geeft graag iets prijs dat sinds ja
ren zijn bezit is. De werkelijke toe
stand is echter zo dat Engeland erg
verzwakt uit de laatste wereldoor
log gekomen is en dat de naam
van Brits Imperium slechts nog een
naam is. Met andere woorden dat
dit land zich niet meer de weelde
kan veroorloven andere landen
tegen de wil van de inheemse be
volkingen te blijven bezetten.
Het wordt voor de Franse rege
ring hoog tijd maatregelen te tref
fen om de rust in Marokko te her
stellen. Enkele maanden geleden
stelde de heer Mèndes-France
de gemoederen in Tunesië gerust
door het verlenen van een grote
onafhankelijkheid aan dit land. En
men vroeg zich af waarop men
wachtte om een dergelijke rege
ling ook voor Marokko te treffen.
De bijzonderste reden hiervoor
was wel het ingewikkeld vraag
stuk dat daar gerezen was door de
afzetting van de nationalistisch ge
zinde sultan Sidi Mohammed Ben
Youssef en zijn vervanging door de
Fransgezinde Sidi Mohammed Ben
Moulay Arafa. De strijd tussen de
nationalisten en de Fransgezinden
heeft inmiddels een gevaarlijk
hoogtepunt bereikt, zodat het no
dig blijkt bij hoogdringendheid
een oplossing te vinden wil men in
Marokko een rampspoedige bur
geroorlog vermijden. De taak is
niet gemakkelijk. Zekere kringen
in Parijs streven er naar de twee
betrokken sultans beide aan de
dijk te zetten, en in hun plaats een
man te vinden die door beide par
tijen als nieuw staatshoofd kan
aanvaard worden.
Dit zal wel niet gemakkelijk blij
ken.
Gebruikt in
Uwe linnenkas
sen steeds het speciaal produkt
om motten te doden. Geen
onaangename reuk meer. Be
schikbaar in al onze magazijnen.
20.
door Leo OP DE BEECK
De mannen beginnen wat te
mompelen ondereen, t Is een lastig
geval. Had Pater Paulus nu eens
iets heel anders van hen gevraagd.
Ergens iets gaan afbreken of gaan
vechten tegen honderd man...
Gaarne zouden ze hem laten zien
tot welke dingen ze in staat zijn,
die sterke Bunt, die lepe Fret en de
anderen. Want een specialiteit heb
ben ze allemaal.
Maar nu... zo'n Kruislievenheer
dragen, in een processie dan nog.
Belachelijk, flauw... Ge zoudt wat
horen in het dorp
Massen Gust heeft daar stil bijge
zeten. Nu steekt hij zijn vinger op,
zoals de kleine mannen dat doen
in de school. Een oude gewoonte
van hem en zijn buren kennen dat
teken. Ze weten dat hun burge
meester gewichtige woorden gaat
spreken.
Pater Paulus, zijn wij daar wel
goed genoeg voor?
Hoe bedoeld ge dat, vriend
Ja... Onze Lieve Heer is toch
Onze Lieve Heer... En wij zijn maar
van de Broekkant...
Is 't dat maar, Gust?
Nu moeten ze die Pater toch be
kijken. 't Lijkt hun of hij plots wat
hees geworden is. Of hebben die
woorden van Massen-Gust hem zo
gepakt? Dan zegt hij stil en>a-
drukkelijk
Zeker, Gust, gij zijt daar goed
genoeg voor. En allemaal zijt ge
daar goed genoeg voor. En ikjjkan
dat weten. Ik ben niet voor niets
uw biechtvader geweest.
Massen-Gust knikt en kijkt het
kringetje rond. Al de Broekkanters
knikken.
In orde, pater.. Wij dragen hem,
de Kruislievenheer.
Die Zondag wordt het Lof een
half uur vroeger begonnen. Het
duurt niet lang. En dan zien de
de mensen wat gebeuren, ze zullen
er nog vele dagen over spreken.
Het grote kruisbeeld, dat anders
aan twee dikke stalen koorden
boven de communiebank hangt,
ligt nu op het koor op een houten
draagstoel. Pater Paulus komt er
bij staan en wenkt gebiedend naar
iemand achter in de kerk. Daar
staan de Broekkanters. Ze komen
naar voor. Ze kijken naar de vloer
en ze verfrommelen hun klak.
Vier man dragen en drie voor
het aflossen, heeft Pater Paulus
gezegd.
En zo dragen ze de Kruislieven
heer door de brede gang langs
heen vele stille mensen. Het lijkt
wel of er plots een wijding over die
ruwe Broekkanters is gekomen, zo
als ze daar stappen, een beetje on
beholpen nog, maar zo plechtig en
zo vroom. Pater Paulus gaat vlak
achter de dragers en nooit hebben
de mensen hem zo ernstig gezien.
Ge kiest zelf uw weg maar,
heeft hij gezegd, en overal moe
ten we komen.
De boetprocessie gaat door het
dorp, langs de straatjes daar rond
de kerk, langs de huizen waar over
al kaarsen branden achter de rui
ten en waar de vrouwen en de
kinderen geknield in het deurgat
zitten of buiten voor het huis.
Ze gaan tot aan de grote weg,
Den Hert voorbij en keren weer
langs de aardeweg, die in een wij
de boog om het dorp heenloopt en
waar maar twee kleine huizen
staan. Zwaar dommelen de gebe
den van de processiegangers over
het stille winterland. Maar waarom
moeten ze nu langs die lange slijk
straat gaan? De boeren kijken be
zorgd naar hun zondagse schoenen
en ze slaan de zoom van hun broek
om.
Zo komen ze weer bij de kerk en
de gezichten klaren op. De dragers
hebben weer eens afgelost. Rooie
Bunt geeft zijn plaats echter niet af.
Wordt er over hem niet verteld dat
hij eens een zak kortmeel, zo maar
op zijn schoft, van de molen naar
de Broekkant droeg? Hij wil dra
gen tot het einde toe. Dat is nog
ver, want ze gaan de kerk voorbij,
naar de molen toe en de Hazeberg.
Achteraan wordt er opstandig ge
mompeld en velen bidden niet eens
meer mee. Ze hebben ook al hun
aandacht nodig om te zien waar
ze hun voeten zetten.
En dat voor die ene mens die er
op de Hazeberg woont, mort
Witte-Jan... stilletjes, want de pas
toor is bij hem. Ze moeten er de
Broekkant ook maar bijnemen.
Waarachtig, dat doen ze. En nu
kunnen Witte-Jan en Mon van de
Donk, die in de raad zitten, eens
ondervinden wat een weg de
Broekkanters daar hebben. Voor
aan gaat het nogal, maar voor de
de achterkomers hebben die vele
voeten een echte slijkpap klaarge
maakt. De pastoor heeft er zeker
van geweten. Hij heeft zijn hoge
waterdichte schoenen aan en zijn
slechtste toog.
Op de Broekkant mogen ze nu
wel eens rondkijken. Daar hebben
ze gisteren de hele dag gewerkt.
Nergens ziet ge nog een mesthoop,
een stuk alaam of andere rommel
liggen. Die Broekkant waarvan ze
in 't dorp zeggen dat ge daar uw
benen breekt, zo ligt er de boel
overhoop. Voor de huizen werd er
netjes gevaagd en gerijfd. De rui
ten werden gewassen en er hangen
zelfs gordijntjes voor. En overal
branden er kaarsjes en zit het volk
devoot op de knieën.
Voorbij Dag-Jan zijn hoeveken
staat de processie stil. Vandaar
naar Rooie Bunt, het laatste huis,
is de weg helemaal ondergelopen.
Massen-Gust overlegt even met zijn
mannen. Dan zwaaien ze naar
rechts die hoge akker op. Wak
ploegland is het daar en de dragers
zakken er soms tot over hun enkels
in. Een enkele keer kijken ze om.
Twee mannen volgen hen, Pater
Paulus en de Hazebergboer. De
anderen wachten ginder in de
straat.
Als de kruisdragers bij 't weer
keren al dat volk voorbijkomen,
houden ze hun koppen hoog en er
en er ligt een stille monkel op hun
warme wezen. Pater Paulus en Toon
Peters kijken niemand aan en bid
den aan hun paternoster.
(Wordt voortgezet)
van stoere werkers, welke
ruw of beschadigd zijn, vragen
